این مجموعه از تلاقی معماری، جغرافیا و پوشش شکل گرفته است؛ تلاشی برای تبدیل فرم‌های حجمی و مجسمه‌وار به زبانی معاصر در لباس و اکسسوری. ساختارهای معماری جنوب ایران، با فرم‌های هندسی، حجم‌های مشخص و کیفیت‌های بصری منحصربه‌فردشان، نقطه‌ی آغاز طراحی بوده‌اند و رنگ‌های مجموعه نیز از ویژگی‌های جغرافیایی و طبیعت جنوب شکل گرفته‌اند. در این بازخوانی، معماری نه به‌عنوان یک تصویر مستقیم، بلکه به‌عنوان منبعی برای شکل‌دادن به فرم، تناسب و ساختار لباس حضور دارد.

در جزئیات و اکسسوری‌ها، برقع جنوبی نیز به‌عنوان یکی از عناصر شناخته‌شده‌ی پوشش این منطقه بازتعریف شده است؛ عنصری که از زمینه‌ی سنتی خود فاصله می‌گیرد و در قالب‌هایی تازه، استایل‌محور و معاصر ظاهر می‌شود. فرموک در این مجموعه، مانند رویکرد همیشگی خود، به جای بازتولید مستقیم عناصر فرهنگی، آن‌ها را به زبان خود ترجمه می‌کند؛ از معماری و طبیعت تا نشانه‌های پوشش، هر کدام بخشی از یک هویت بصری تازه می‌شوند. نتیجه، مجموعه‌ای است که میان حجم و بدن، سنت و معاصر، و ریشه‌های فرهنگی و بیان شخصی در حرکت است.